gin no ishi - sora no hime

ก่อนอื่น ขออะไรนิดนึงนะคะ........

โอ้ววววววววววววววว ในที่สุด... ในที่สุด... ก็มีโทรศัพท์ใช้แล้ววววววววว

ซู้ด เฮ้อ~~~~ ขอบคุณทุก ๆ คนที่ยืนดูผู้หญิงบ้า ๆ คนหนึ่งกรีดร้องอย่างสะใจ ที่ออกมาบ้าแบบนี้ ก็เพราะหุดหิดหัวใจที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ (ปัจจัยที่ 6 ในยุคโลกาภิวัฒน์) ใช้มา 5 วันแล้วนั่นเองค่ะ

และถึงจะไม่มีใครถาม ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไงก็เหอะ แต่จะขอเล่าว่า......

ปกติ เราเป็นคนหนึ่งที่มักจะปิดโทรศัพท์มือถือก่อนนอน แล้วค่อยเปิดเครื่องตอนเช้า
อ๊ะ ๆๆ ทำไมน่ะเหรอ ขอตอบอย่างภาคภูมิใจ (แบบผิด ๆ รึเปล่า?) เลยว่า นี่ก็เป็นการลดใช้พลังงาน ลดโลกร้อนตามกระแสที่กำลังบู่มบู๊มบูมอยู่ในช่วงนี้ไงค้าา~

เอ้า ก็คิดดูสิคะ ลำพังแค่เปิดเครื่องทิ้งเอาไว้ก็มีคลื่นพลังงานไหลไปไหลมา เป็นการเพิ่มอุณหภูมิห้องอีกทางหนึ่งเชียวนะ (ทฤษฎีจักรวาลไหนเนี่ย)
แถมยังเปลืองค่าไฟที่เราต้องชาร์จแบตเพิ่มเติมในส่วนที่เปิดเครื่องรอรับสายอีกต่างหาก นี่ถ้ายิ่งมีคนโทรมาตอนที่หลับไปแล้วล่ะก็นะ ถ้าปล่อยให้สั่นทิ้งเอาไว้ก็เป็นการเปลืองแบต ถ้ารับก็ทำให้สุขภาพจิตเสียเพราะนอนไม่เต็มอิ่ม แล้วยังคลื่นรังสีที่แผ่ออกมาจากโทรศัพท์ ก็สามารถทำให้สมองเสื่อมด้วย (ส่วนอันนี้ สงสัยจะเป็นความเชื่อก่อนที่จักรวาลที่ชื่อทางช้างเผือกจะถือกำเนิด) และเหตุผลอื่น ๆ อีกร้อยแปดพันเก้า ที่พอจะชักแม่น้ำทั้ง 5 มาได้ค่ะ

แต่...

ร้อยวันพันเดือนเรือนปี ไม่เคยมีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นกับทฤษฎีที่ว่ามานี้ จู่ ๆ วันเสาร์ตอนเช้าที่ผ่านมานั้น หลังจากที่เรากดปุ่มเปิดเครื่องตามปกติ เจ้าเครื่อง SE W550i คู่ชีพเจ้ากรรมน่ะสิ ผ่านไปนาทีก็แล้ว 2 นาทีก็แล้ว 3... 4... 5... จนเลิกหวังว่ามันจะไม่โหลดเข้าหน้าโลโก้ของ SE เราก็เลยกดปุ่มปิด แต่!!

มันไม่ยอมปิดอ่ะ ทำยังไงก็ปิดเครื่องไม่ได้ มีทางเดียวก็คือการ "หักด้ามพร้าด้วยเข่าบึก" ด้วยการเปิดฝาหม้อ ดึงแบตออกซะเลย ผลลัพธ์ก็ไม่ต้องบอก เครื่องปิดโดยสมบูรณ์....

จากนั้น ก็เข้าสู่กรรมวิธีมารหลอกเจ้า ใช้สารพัดวิธีในการเปิดเครื่อง ไม่ว่าจะลองสลับซิม สลับแบต และทำอะไรต่อมิอะไร (อย่างเบามือ) เครื่องก็ไม่ยอมเปิดขึ้นมาให้เห็น Wallpaper งาม ๆ ให้แม่ชื่นใจเลยซักกะติ๊ด

สรุป

อาการ: เปิดเครื่องหน้าจอเป็นสีขาวค้าง + ปิดเครื่องไม่ได้
สาเหตุ: เปิดปิดโทรศัพท์บ่อยเกินไป (จริงรึ!?) ไวรัสลงเครื่อง (SE เนี่ยนะ!?) ใช้คุยนาน (ไม่น่าน่ะ!?) เข้าสู่วัยชรา (เออ เป็นไปได้ 2 ปีแล้วนิ)
การแก้ไข: แอดมิทโลงโรงพยาบาลโซนี่ ณ เอสปะนารถเมมโมเรี่ยล เป็นที่เรียบร้อย สิริรวมแล้วเปื่อยร่วม 5 วัน แอดมิท 2 วัน 1 คืน เสียค่าห้อง 350 บาท และถ้าหากเกิดอะไรขึ้นอีก อาจจะต้องจองวัดเป็นแน่แท้
ทั้งนี้: ก่อนที่โทรศัพท์มันจะวิญญาณออกจากร่างโดยสมบูรณ์เยี่ยงนี้ ไม่เคยมีอาการบ่งบอกว่า "สูเจ้า ข้าจะจากเจ้าไปแล้วเน้อ" มาก่อนเลยค่ะ ตกลงว่ามันเป็นอะไรไป ยังไม่รู้เลย เพื่อน ๆ คนไหนเคยเกิดกรณีเดียวกันนี้ ช่วยแถลงไขหน่อยได้มั้ยคะ?
แอบบ่น: เรารู้สึกว่าค่าบริการค่อนข้างจะแพงเกินไป สำหรับการแฟลชเครื่องอย่างเดียว เพื่อน ๆ เห็นว่ายังไงคะ? หรือของค่ายอื่นก็ราคาราว ๆ นี้เหมือนกันรึเปล่า

ป.ล. ขอขอบคุณ EMS ที่โพสมาถามด้วยความเป็นห่วง (รึเปล่า?) ว่าหายหน้าหายตาไปหลายวันนะคะ
ไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ช่วงเดือนมีนาคมเป็นช่วงที่ยุ่งจริง ๆ ค่ะ
แล้วก็มีแอบแวบไปเที่ยวหัวหินกับครอบครัวยกแก๊ง (กับโทรศัพท์ที่พัง) ด้วย
ก็เลยหายหน้าหายตาไปในช่วงที่ผ่านมานานไปนิด
(เอ๊ะ หรือว่าที่โทรศัพท์พัง เพราะผลกรรมที่แอบหนีเที่ยว ทิ้งบล็อกให้ร้างกันแน่นะ)
แต่ไม่ได้ป่วย ไม่ได้มีเรื่องลำบากใจใด ๆ เลยค่า (ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ)

และก็ขอบคุณเพื่อน ๆ ขาประจำที่แวะเข้ามาที่บล็อกนี้ด้วยนะคะ
สำหรับส่วนบทสรุปนั้น อีกนิดเดียวก็จะจบภาค SC ค่ะ อีกไม่นาน...นนนนนนนนน
แฮ่ก แฮ่ก... อีกไม่นานจริง ๆ ค่ะ ถึงยังไงก็สู้ตายค่าาาา