gin no ishi - sora no hime

ประตูดารา① 『星の扉①』

วันพักผ่อนของท่านยูเลีย 『ユリア様の休日』

Walkthrough Chart

สถานที่	ราชวังแกรนเซล - ทางเข้า	ปริศนา	เจ้า จงพาคมดาบพิทักษ์แห่งมหาราชวัง พร้อมทั้งดาบห้าวหาญที่รับใช้ราชวงศ์แห่งจักรพรรดิมาหาข้า หากทำได้ [ประตู] จะเปิดออก......
คำตอบ	ยูเลีย, มิวเลอร์	โบนัส	ชีพจรจรัส 『耀脈』 (ควอทซ์)	มิร่า	3000

☆Back to The Door of Star's Main Page☆

- เมื่อเข้าประตูไป จะได้ดูเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำค่ะ

 

---

 

ราว ๆ 2 เดือนให้หลัง จาก [เหตุการณ์ประหลาด] สิ้นสุดลง......

ราชวังแกรนเซล 『グランセル城』

- "---------ทั้งหมดนี้ คือข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับ [เหตุการณ์ประหลาด] เพคะ" ภายในท้องพระโรงของราชวังแกรนเซล "ร้อยเอกยูเลีย" 『ユリア大尉』 รายงานข้อมูลทั้งหมดให้ "ราชินีอาริเชีย" 『アリシア女王』 ฟัง

ราชินีอาริเชีย "ร้อยเอกยูเลีย ทำได้ดีมากค่ะ ที่ทำให้ความวุ่นวายสับสนถึงขนาดนั้นสิ้นสุดลง แล้วนำแสงสว่างมาสู่อาณาจักรแห่งนี้ ข้าพเจ้ารู้สึกขอบคุณจากใจจริง ๆ ค่ะ"
ร้อยเอกยูเลีย "ฝ่าบาท...... ทรงตรัสเกินไปแล้ว......"
ราชินีอาริเชีย "ไม่หรอก ขอให้ข้าพเจ้าได้กล่าวขอบคุณ ในฐานะตัวแทนของประชาชนทั้งหมดเถอะค่ะ เพราะท่านเองก็บินไปบินมา เพื่อดำเนินการฟื้นฟูทุกพื้นที่ของราชอาณาจักรภายหลัง [เหตุการณ์ประหลาด] ให้ด้วยนี่คะ ทั้งยังได้ยินมาว่า ในฐานะที่ท่านเป็นผู้นำของกองกำลังรักษาพระองค์ ตอนนี้งานก็ยุ่งมาก ๆ อีกด้วย อย่างไรก็ขอให้ข้าพเจ้า ได้กล่าวขอบคุณท่านเถอะ ---------ขอบคุณที่เหนื่อยนะคะ"
ร้อยเอกยูเลีย "เพคะ......... เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ!"
ราชินีอาริเชีย "พวกเหรียญตราสำหรับความเหนื่อยยากของร้อยเอก ข้าพเจ้าตั้งใจจะจัดพิธีมอบให้อย่างเป็นทางการขึ้นในเร็ว ๆ นี้ค่ะ หึหึ นายพลมอร์แกนก็กล่าวเอาไว้ด้วยว่า จะกวดขันการเลื่อนขั้นเอง ข้าพเจ้าก็รอดูอยู่ว่าจะเป็นยังไงนะคะ"

- "! มะ มิได้เพคะฝ่าบาท เรื่องนั้น......" ยูเลียรีบกล่าวปฏิเสธ และพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังว่า

ร้อยเอกยูเลีย "การคลี่คลายเหตุการณ์ในครั้งนี้ มาจากความช่วยเหลือของผู้คนมากมาย มิได้เป็นความสำเร็จของหม่อมฉันแต่เพียงผู้เดียว เพราะฉะนั้น จึงมิอาจรับพวกเหรียญตราหรือรับการเลื่อนขั้นอะไรนั่นได้......"
ราชินีอาริเชีย "......ร้อยเอกยูเลีย ที่สามารถหยุดยั้ง [เหตุการณ์ประหลาด] ลงได้นั้น อาจเป็นเพราะพลังของเหล่าผู้คนมากมายจริง ดังเช่นที่ท่านกล่าวมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ปกป้องคนสำคัญ รวมทั้งเหล่าผู้คนที่อดทนยืนหยัดต่อความยากลำบาก คือผู้ที่อุทิศตัวเพื่อทำให้ [เหตุการณ์ประหลาด] สิ้นสุดลง แต่ถ้าไร้ซึ่งปีกที่เรียกว่าอัลเซยูแล้วล่ะก็ เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็มิอาจคลี่คลายลงได้ แล้วผู้ที่นำพาปีกคู่นั้นก็คือ...... ร้อยเอกยูเลีย ท่านนั่นเองค่ะ"
ร้อยเอกยูเลีย "ตะ แต่ว่า...... หม่อมฉันยังไม่คู่ควรกับเหรียญตรา แล้วก็มิอาจรับการเลื่อนขั้นได้เพคะ แล้วหม่อมฉันก็เป็นร้อยเอกมาได้ไม่นานเองด้วย ภารกิจที่สำคัญกว่านี้มันออกจะ......"
ราชินีอาริเชีย "หึหึ อย่าได้ถ่อมตนถึงขนาดนั้นสิคะ เพราะการทำอะไรมากมายให้ประสบผลสำเร็จนั้น มาจากการคิดและพิจารณาด้วยตัวท่านเองต่างหากค่ะ"

- ราชินีอาริเชียพูดจบ ก็ยืนครุ่นคิดอะไรครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่าง แล้วกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเช่นเคยว่า

ราชินีอาริเชีย "ร้อยเอกยูเลีย ข้าพเจ้าจะให้วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของท่าน ท่านจะว่าเช่นไรคะ"

- ยูเลียได้ยินก็เกิดอาการงงเป็นอย่างมาก

ร้อยเอกยูเลีย "ฮะ............? วันหยุดพักผ่อน...... หรือเพคะ?"
ราชินีอาริเชีย "ใช่ค่ะ จากนี้ไป ข้าพเจ้าจะขอแสดงความรู้สึกขอบคุณเป็นการส่วนตัว มากกว่าเป็นการพูดคุยกันแบบพิธีรีตองนะคะ ได้ยินมาว่าร้อยเอกไป ๆ มา ๆ ระหว่างกองบัญชาการของกองทัพ กับราชวังแกรนเซลเกือบจะทุกวันสินะคะ แล้วข้าพเจ้าก็ยังได้ยินมาจากเหล่าองครักษ์ด้วยเหมือนกันว่า อยากจะให้ร้อยเอกได้พักผ่อนบ้างน่ะค่ะ"
ร้อยเอกยูเลีย "ขะ ขอประทานอภัยเพคะ ที่ทำให้เรื่องพวกนั้นมาเข้าพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาทได้......... (คงจะเป็นลูคูส หรือไม่ก็ริออนสินะ...... เจ้า 2 คนนั่น ชอบทำหน้าทำตาประมาณว่า [ร้อยเอก พักผ่อนสักหน่อยเถอะครับ] อยู่เรื่อย......!)"
ราชินีอาริเชีย "......ร้อยเอกยูเลีย วันนี้ทั้งวันกรุณาหยุดงาน แล้วพักผ่อนให้เต็มที่เถอะค่ะ แล้วตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าอยากจะให้ท่านทุ่มเทกับหน้าที่ ด้วยความรู้สึกใหม่ ๆ นะคะ"
ร้อยเอกยูเลีย "พะ เพคะ............ ......รับด้วยเกล้า"

- ยูเลียรับพระราชโองการขององค์ราชินีด้วยความจำยอม พลางทำความเคารพพร้อมกับกล่าวทูลลาองค์ราชินีว่า

ร้อยเอกยูเลีย "หัวหน้ากองพันแห่งกองกำลังรักษาพระองค์ ยูเลีย ชูวาร์ซ จะขออนุญาตหยุดพักผ่อนในวันนี้เพคะ"

 

---

 

- "(เลื่อนขั้นงั้นหรือ............ ถ้าตามปกติแล้วล่ะก็ คงจะเป็นเรื่องน่ายินดีสินะ......)" ร้อยเอกยูเลียเดินลงบันไดมาที่ห้องโถง พลางคิดในใจเพียงคนเดียว

- เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง เหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้ารักษาการณ์อยู่ ก็เดินเข้ามาทักทายร้อยเอกยูเลียด้วยความเคารพ พร้อมกับบอกว่าพวกเขาได้ยินมาจากคุณริออนที่ติดต่อมาจากค่ายเรสตอนแล้วว่า วันนี้ร้อยเอกจะหยุดพักผ่อน เพราะคุณเอโก้ก็เป็นคนยื่นคำร้องโดยตรงต่อองค์ราชินีอาริเชียด้วยตัวเอง ขอให้ร้อยเอกยูเลียได้หยุดพักผ่อนค่ะ
(เผื่อเพื่อน ๆ จะลืมว่าลูกน้องคนสนิทของยูเลียมีใครบ้างนะคะ คนแรกก็ "เจ้าหน้าที่สังเกตการณ์เอโก้" เจ้าหน้าที่สาวแสนจริงจัง ที่เหล่าหนุ่ม ๆ บนอัลเซยูต่างก็เกรงกลัวในความโหดของเธอ, "เจ้าหน้าที่บังคับการบินลูคูส" เจ้าหน้าที่หนุ่มมาดนิ่ง ผู้ทุ่มเทให้กับงาน และ "เจ้าหน้าที่สื่อสารริออน" เจ้าหน้าที่หนุ่มผู้มีสไตล์สบาย ๆ แต่หวาดกลัวเอโก้จนหัวหดค่ะ)

ร้อยเอกยูเลีย "คะ คำร้องโดยตรง.........!? (ยัยเอโก้...... จะว่าไปยัยนั่นก็ทำหน้าเหมือนกับจะบอกอะไรสักอย่าง...... ......แย่จริง ๆ เจ้า 3 คนนั่น เหมือน ๆ กันหมด......!)"

- จากนั้น ทหารองครักษ์ก็รู้สึกเป็นห่วง เพราะได้ยินมาว่าการซ่อมแซมอัลเซยูล่าช้าออกไปอีก ถ้าเป็นไปได้พวกเขาก็อยากจะไปช่วยงานซ่อมแซมด้วยเหมือนกัน แต่ยูเลียบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะถึงยังไงพวกเอโก้ทั้ง 3 คนก็อยู่ที่ค่ายเรสตอนกันหมด ทั้งยังมี "หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงกุสตาฟ" คอยให้ความช่วยเหลืออยู่ด้วย ดังนั้น การซ่อมแซมจะต้องคืบหน้าไปได้อย่างแน่นอนค่ะ

- "......ว่าแต่ องค์หญิงทรงเสด็จออกไปข้างนอกแล้วอย่างนั้นหรือ?" ร้อยเอกยูเลียเอ่ยถามเหล่าลูกน้องของเธอ

- "ถ้าคลอเดียล่ะก็ ออกเดินทางไปได้สักครู่แล้วล่ะ" เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น ที่ต้นเสียงนั้นก็คือ "ดยุคดิวนัน" 『デュナン公爵』 ซึ่งกำลังเดินลงบันไดมาพร้อม ๆ กับ "หัวหน้าพ่อบ้านฟิลลิป" 『フィリップ執事』 ค่ะ

ดยุคดิวนัน "วันนี้มีกำหนดการดูงานที่ราชคฤหาสน์เอลเบน่ะ ทำไม ไม่เคยได้ยินมาก่อนงั้นหรือ?"
ร้อยเอกยูเลีย "ดยุคดิวนัน...... มะ ไม่เคยค่ะ.................. ......ถ้าเป็นไปได้ดิฉันเอง ก็อยากจะขอตามเสด็จไปด้วยเหมือนกัน"
ดยุคดิวนัน "หืมม์...... งานคุ้มครองน่ะเหรอ จะว่าไปรู้สึกว่าเธอจะอาสารับงานคุ้มครองคลอเดียมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนี่ แต่เราว่าเจ้าควรเลิกใส่ใจงานระดับคุ้มครองอะไรนั่นได้แล้ว"
ร้อยเอกยูเลีย "คะ ค่ะ............"

- ยูเลียตอบรับด้วยความไม่สบายใจ

ดยุคดิวนัน "......เอาเถอะ เหล่าองครักษ์ก็ติดตามไปด้วยตั้งหลายนาย ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"
ร้อยเอกยูเลีย "ค่ะ............ ขอบคุณมากค่ะ ท่านดยุค"

- ว่าแล้วดยุคดิวนัน ก็บอกให้ฟิลลิปรีบ ๆ ตามเขาไปเคลียร์งานที่ยังคั่งค้างอยู่ค่ะ
(ก่อนไปฟิลลิปยังเดินเข้ามากระซิบให้กำลังใจยูเลียด้วยนะคะ ว่าไม่ต้องคิดมากน่ะค่ะ)

- "ฟู่.................. (คลาดกับองค์หญิงอีกแล้วหรือเนี่ย...... ............ช่วยไม่ได้ องค์หญิงก็ทรงยุ่ง ๆ อยู่ด้วยนี่นา......)" ยูเลียครุ่นคิดในใจด้วยความผิดหวัง
(ตอนที่ยูเลียมัวแต่คิดเรื่องนี้อยู่ พวกทหารองครักษ์ก็มองตามดยุคดิวนันตาปริบ ๆ พลางพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตา ว่าท่านดยุคจะเปลี่ยนจากคนไม่เอาอ่าว ไปเป็นคนเอาการเอางานได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็ทำให้สมกับที่เป็นหลานขององค์ราชินีจริง ๆ ค่ะ พอร้อยเอกยูเลียได้ยินก็เลยหันมา ดุลูกน้องของตนว่าอย่าไปนินทาเจ้านาย ว่าแล้วก็ฝากเรื่องดูแลความปลอดภัยภายในราชวังแทนเธอด้วยค่ะ)

 

---

 

- "เอาล่ะ จะใช้วันหยุดพักผ่อนยังไงดีนะ...... ............แต่ก็ไม่ค่อยจะได้หยุดพักมานานจริง ๆ นะเนี่ย จะทำอะไรดีล่ะ...... ซื้อของ...... หาอาวุธ...... ......หรือไม่ก็กลับไปที่ห้อง แล้วอ่านหนังสือ............ ไม่สิ วันหยุดพักผ่อนมันต้องใช้เวลาให้มีคุณค่ามากกว่านี้......" ร้อยเอกยูเลียยืนครุ่นคิดถึงแผนการในวันหยุดที่ได้รับมา อยู่หน้าประตูราชวัง

ร้อยเอกยูเลีย "......จริงสิ ค่อย ๆ ไปเดินลอยชายรอบ ๆ ถนนรอบเมืองที่ไม่ได้ทำมาซะนานดีกว่า หรือไม่ก็ไปยืดเส้นยืดสาย เดินเรื่อยเปื่อยแถว ๆ ถนนเลียบเมืองดูก็น่าจะดีนะ......"

- ในขณะที่ยูเลียกำลังจะออกจากเขตราชวัง ก็สังเกตเห็นผู้หญิงกลุ่มใหญ่ ที่มีทั้งลูกเด็กเล็กแดง สาวน้อยสาวใหญ่ หรือแม้แต่สาวแก่แม่ม่าย มายืนออกันเต็มทางเข้าด้านหน้าราชวัง โดยมีทหารยาม 2 นายเจ้าเก่าหน้าเดิมเป็นคนรับหน้าอยู่ค่ะ

- "จริงหรือเปล่าคะ ที่ท่านยูเลียกลับมาที่แกรนเซลแล้ว?" หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม "ท่านยูเลีย...... ท่านยูเลียอยู่ที่ไหน!?" หญิงสาวใส่หมวกตะโกนถามบ้าง

พลทหารดัน "คะ คร้าบคร้าบ...... อย่าผลักสิครับ!"
พลทหารอารูท "ทุก ๆ คน ใจเย็น ๆ นะครับใจเย็น ๆ ......"

- "อะ เอะอะอะไรกันเนี่ย............!?" ร้อยเอกยูเลียเดินเข้ามาถามทหารทั้ง 2 ด้วยความสงสัย

- 2 ทหารหันไปหายูเลียด้วยความตกใจ ที่ร้อยเอกถึงได้โผล่มาได้เวลาขนาดนี้ "อันตราย ถอยไปครับ!!" พลทหารอารูทรีบบอกให้ยูเลียถอย
- แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อได้เห็นยูเลียตัวเป็น ๆ เหล่าหญิงสาวก็ส่งเสียงแหลมปรี๊ดจนดังกระหึ่มไปทั่ว

- "นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย............!?" ยูเลียตกตะลึงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อได้ยินเสียงของเหล่าสาว ๆ ที่ร้องเรียกชื่อของเธอจนดังลั่น แถมยังเฮโลพยายามกรูกันเข้ามาหาเธอ โดยทั้งผลักทั้งดัน 2 ทหารหนุ่มที่ดูท่าจะต้านเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว ยูเลียเหงื่อตกตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่า หันหลังแล้ววิ่งหนีไปดีกว่า (โฮ่)

- เสียงแหลมเล็กของเหล่าหญิงสาวร้องตามว่า "รอเดี๋ยวสิค้า~! ท่านยูเลีย~❤" และ "ไม่ยอมให้ไปไหนหรอกน้าาาาาา!!" และแล้วกำแพงของ 2 ทหารหนุ่ม ก็ไม่อาจต้านทานพลังฮึดของเหล่าแฟนคลับได้ พลทหารดันโดนเหยียบจนแบนแต๊ดแต๋ ส่วนพลทหารอารูทก็โดนผลักจนกระเด็นตกลงไปในทะเล (หยา พลังของหญิงสาวช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร) ณ เวลานี้ ด้านหน้าพระราชวังราวกับเกิดจลาจลอยู่ก็ไม่ปาน

 

---

 

- "ฮ้า ฮ้า ฮ้า............" ร้อยเอกยูเลียหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน จากการวิ่งหนีตาย (?) เข้ามาหลบภัยในราชวัง

- "ร้อยเอกยูเลียครับ!" ทหารองครักษ์ 2 นายวิ่งเข้ามาดูอาการร้อยเอกของพวกเขาด้วยความเป็นห่วง องครักษ์อีกนายพลางถามว่า "ปิดประตูราชวังให้ก่อนแล้ว บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ"

- "อะ อา...... ไม่เป็นไร" ยูเลียพลางลุกยืนขึ้นแล้วถามลูกน้องของตนต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า

ร้อยเอกยูเลีย "วะ ว่าแต่ เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่............?"
ทหารหน่วยองครักษ์2 "อะ เอ่อ............ เท่าที่เห็น รู้สึกว่าจะเป็นเหล่าแฟน ๆ ของร้อยเอกยูเลียนะครับ จะว่าไป เมื่อเช้านี้ก็มีจดหมายแฟน ๆ ส่งมาที่ราชวังเป็นจำนวนมหาศาลเลยด้วย...... คงจะมีอะไรเกี่ยวข้องสักอย่างมั้งครับ"
ร้อยเอกยูเลีย "จะ จดหมายแฟน ๆ ............?"

- ยูเลียเหงื่อตก ทวนคำด้วยความรู้สึกประมาณว่า งงสุด ๆ

ทหารหน่วยองครักษ์1 "ดูเหมือนว่าเมื่อวาน จะมีสำนักพิมพ์ของที่ไหนสักแห่ง พิมพ์นิตยสารรวมบทความพิเศษออกมาน่ะครับ ได้ยินมาว่าเขียนถึงบทบาทของร้อยเอกบน [นครลอยฟ้า] 『浮遊都市』 เยอะแยะไปหมดเลยด้วย......"

- ยูเลียเหงื่อตกเป็นคำรบ 2

ทหารหน่วยองครักษ์2 "อ้อ นึกออกแล้ว ในช่วงที่ร้อยเอกไม่อยู่ มีนักข่าวหลายคนบอกว่ามาจากลีเบร์ลสาร หรืออะไรเนี่ยแหล่ะครับ...... บอกว่าจะเรียบเรียงบทความพิเศษของทางเรา ก็เลยอยากจะขอรวบรวมข้อมูล หรืออยากจะให้ได้รับความนิยมในระดับชาติอะไรประมาณนี้......"

- ยูเลียหน้าซีด พลางบอกให้ลูกน้องของตนไม่ต้องพูดอะไรอีก เธอหันไปที่หน้าประตู พลางครุ่นคิดในใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ร้อยเอกยูเลีย "(บทความพิเศษในนิตยสาร...... จดหมายแฟน ๆ ............ ทะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...... ......ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ไม่ได้เป็นมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่แบบนั้นสักหน่อย...... จะว่าไป ฝ่าบาทเองก็ทรงประเมินค่าฉันสูงด้วยเหมือนกันแต่ว่า......)

- "(แต่ว่าฉันก็แค่ อยากจะปกป้ององค์หญิงเท่านั้นเอง...... แล้วช่วงนี้ก็ไม่ค่อยได้ทำการคุ้มครองเท่าที่ควรด้วย...... เรื่องนี้ก็คง............ ......ช่วยไม่ได้เหมือนกันเช่นนั้นหรือ......)" ร้อยเอกยูเลียครุ่นคิดด้วยความเศร้าใจ

- ถัดเข้าไปในพระราชวัง "คุณนายฮิลด้า" 『ヒルダ夫人』 และเมดสาว "เชีย" 『シア』 ได้มาส่ง "พระราชาคณะคาแลนท์" 『カラント大司教』 ที่มาแจ้งหมายกำหนดการพิธีมิซซาของวันพรุ่งนี้

- "โอ ท่านยูเลีย ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้...... มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนั้นหรือคะ?" เมื่อเดินมาจนถึงหน้าประตู แล้วเห็นยูเลียกับลูกน้องของเธอยืนอยู่ คุณนายฮิลด้าจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

- "อ๊ะ เปล่าค่ะ............" ยูเลียปฏิเสธ แล้วก็หันไปทักทายพระราชาคณะ พร้อมกับขอโทษที่ช่วงนี้ตัวเธอไม่ค่อยได้ไปเข้าร่วมพิธีมิซซา ซึ่งพระราชาคณะคาแลนท์ก็เข้าใจว่ายูเลียงานยุ่ง จึงบอกกับเธอว่า ไม่ต้องคิดมากค่ะ

- ในขณะที่พระราชาคณะคาแลนท์กำลังจะกลับไปที่โบสถ์ ยูเลียก็นึกอะไรบางอย่างออก เธอเรียกให้พระราชาคณะหยุกสักครู่ แล้วเดินเข้าไปหาเขา เพื่อขอร้องอะไรบางอย่าง

 

---

 

- ที่หน้าประตูราชวัง 2 ทหารหนุ่มที่กลับมาตั้งตัวติดแล้ว ยังคงเป็นหนังหน้าไฟ ต้านพลังของเหล่าแฟนคลับสาวน้อยสาวใหญ่

- ทันใดนั้น ประตูราชวังก็เปิดออก 2 ทหารหนุ่มเกิดอาการผวาอีกครั้ง ส่วนสาว ๆ ก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันอย่างดีอกดีใจ ด้วยความเข้าใจว่าท่านยูเลียกำลังจะออกมา แต่...... ก็ต้องผิดหวังไปตามระเบียบ เพราะคนที่ออกมามีแค่พระราชาคณะกับ "ซิสเตอร์ เอลเลน" 『シスター・エレン』 อีกคนเท่านั้น โดยไม่มีใครฉุกใจเลยว่า ซิสเตอร์ที่เห็นคนนี้ก็คือ "ร้อยเอกยูเลีย" ปลอมตัวมานั่นเอง

แกรนเซล - เขตเมืองด้านเหนือ 『グランセル・北街区』

- "ฟู่.................." ร้อยเอกยูเลียในชุดของซิสเตอร์ เอลเลนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อออกมาจากเขตพระราชวังได้

พระราชาคณะคาแลนท์ "......ยูเลียคุง รู้สึกว่าจะเป็นไปได้ด้วยดีนะ"
ซิสเตอร์ เอลเลน "คะ ค่ะ............ ขอโทษด้วยนะคะ ที่ต้องรบกวนพระราชาคณะคาแลนท์อีกครั้ง"
พระราชาคณะคาแลนท์ "ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร แต่เธอเองก็ลำบากเหมือนกันนะ ที่พวกผู้หญิงแสดงอาการคลั่งไคล้ใส่แบบนั้น........."

- ทันใดนั้นเอง "พันตรีมิวเลอร์" 『ミュラー少佐』 ได้เดินเข้ามา และสังเกตเห็นคนทั้ง 2 กำลังยืนคุยกันอยู่ เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้ง 2

- "(พะ พันตรีมิวเลอร์!?)" ซิสเตอร์ เอลเลน (ยูเลีย) ตกใจที่เห็นมิวเลอร์ เธอรีบหลบไปอยู่ข้างหลังพระราชาคณะคาแลนท์

ซิสเตอร์ เอลเลน "(ทะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...... ถ้าจำไม่ผิด เขาน่าจะออกเดินทางไปจากลีเบร์ลแล้วนี่......!?)"

- มิวเลอร์จ้องมองไปยังซิสเตอร์ เอลเลน ก่อนที่จะกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มเล็ก ๆ ว่า

พันตรีมิวเลอร์ "............ขอโทษที่เสียมารยาท แต่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าร้อยเอกยูเลีย ก็ปฏิบัติหน้าที่ซิสเตอร์ด้วยเหมือนกัน"

- ซิสเตอร์ เอลเลน (ยูเลีย) ได้ยินก็ถึงกับตกใจสุด ๆ เพราะไม่คิดว่า เพียงเห็นแค่แวบเดียว มิวเลอร์ก็ดูการปลอมตัวของเธอออกได้ "อะ อะ เอ่อ............ ......ไม่หรอก นี่มัน........." เธอรีบหาคำอธิบาย

พันตรีมิวเลอร์ "อันที่จริง เพราะมีเรื่องที่ต้องสะสางของเจ้าบ้ายอนั่นเหลืออยู่น่ะ...... เลยได้แยกตัวแวะมาที่ลีเบร์ลอีกครั้ง ก่อนนี้ก็ไมีโอกาสได้ไปกล่าวลาร้อยเอกด้วย อ้อ.................. ......ตอนนี้เรียกว่าซิสเตอร์ ยูเลียจะเหมาะกว่าหรือเปล่า"
ซิสเตอร์ ยูเลีย "พะ พันตรี............!"
พระราชาคณะคาแลนท์ "อืมม์.................. ยูเลียคุง ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวจริงต่อหน้าท่านผู้นี้แล้วนะ"

- พระราชาคณะคาแลนท์เอ่ยขึ้น พร้อมทั้งขอตัวกลับไปเตรียมพิธีมิซซาช่วงบ่ายที่โบสถ์ ยูเลียก็ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ ร้องเรียกพระราชาคณะที่ปล่อยให้เธอ อยู่กับมิวเลอร์ตามลำพังเพียง 2 ต่อ 2

- "......นั่นคือพระราชาคณะคาแลนท์ผู้มีชื่อเสียงคนนั้นเองน่ะหรือ" มิวเลอร์กล่าวขึ้น ยามเฝ้ามองพระราชาคณะคาแลนท์เดินจากไป

พันตรีมิวเลอร์ "อืมม์ น่าจะไปกล่าวทักทายเอาไว้ก่อนนะ"
ซิสเตอร์ ยูเลีย "......อะ เอ่อพันตรี เรื่องนี้ จริง ๆ แล้วมีที่มาที่ไปเล็กน้อยนะคะ......"

- ในขณะที่ยูเลียกำลังจะเริ่มอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สาว ๆ แฟนคลับก็เดินออกมา พร้อมกับอุบอิบด้วยความเสียดายที่ไม่เจอตัวท่านยูเลีย

ซิสเตอร์ ยูเลีย "(......คึ............ ได้เวลาที่ผู้หญิงพวกนั้นกลับกันแล้วเหรอเนี่ย............! ถ้าโดนเห็นที่นี่ล่ะก็ทุกอย่างก็จบกันพอดี...... ต้องทำอะไรสักอย่าง............!?)"

- มิวเลอร์ครุ่นคิดอยู่ครู่นึง

พันตรีมิวเลอร์ "......ร้อยเอก ถ้าไม่รังเกียจใช้ชั้นเป็นคนอำพรางก็ได้"
ซิสเตอร์ ยูเลีย "เอ๊ะ............!?"
พันตรีมิวเลอร์ "ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกว่าคุณกำลังประสบกับปัญหาบางอย่างอยู่ แล้วในเวลาอย่างนี้ การทำตัวแบบไม่กลัวเกรง กลับจะทำให้ตัวจริงเปิดเผยออกมาแทนนะ ถ้าไม่รังเกียจ ให้ชั้นไปส่งในที่ ๆ ปลอดภัยเถอะ"
ซิสเตอร์ ยูเลีย "พันตรีมิวเลอร์............"

- ตอนแรก ยูเลียรู้สึกลังเลใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงพวกสาว ๆ ใกล้เข้ามา เธอก็รีบตอบตกลงรับความช่วยเหลือจากมิวเลอร์ทันทีค่ะ

- สาวคนหนึ่งที่เดินออกมาจากราชวังพร้อมกับเพื่อน ๆ สะดุดใจอะไรบางอย่าง เมื่อได้เห็นซิสเตอร์หน้าคุ้น ๆ กำลังเดินตามทหารจักรวรรดิผ่านหน้าไป แต่สุดท้ายก็พึมพำกับตัวเองว่า คงจะรู้สึกไปเองค่ะ

แกรนเซล - เขตเมืองด้านตะวันออก 『グランセル・東街区』

- ที่ลานพักผ่อนหลังห้างเอเดล เมื่อมิวเลอร์เห็นว่าไม่มีวี่แววของใคร ยูเลียจึงวางใจเดินไปที่ม้านั่ง ถอดผ้าคลุมผม พลางถอนหายใจ แล้วนั่งลงอย่างโล่งอก

ร้อยเอกยูเลีย "......ให้เห็นในเรื่องที่ไม่น่าดูไปเสียแล้วสินะคะ"
พันตรีมิวเลอร์ "ไม่หรอก......"

- พูดจบ มิวเลอร์ก็เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ยูเลีย

พันตรีมิวเลอร์ "เพราะชั้นเองก็คุ้นเคยกับการซ่อนตัวหนีไปรอบ ๆ อยู่เหมือนกัน ถึงส่วนใหญ่ จะมาจากปัญหาที่เจ้าโอลิเวียร์มันก่อขึ้นมาก็เถอะ"
ร้อยเอกยูเลีย "ฮะฮะ อย่างนั้นหรือคะ ..................แต่อันที่จริง มันก็น่าสมเพชที่สุดอยู่ดีค่ะ เพราะความวุ่นวายแค่นั้น ทำให้ออกมาพักผ่อนไม่ได้อย่างใจนึก ไม่คิดเลยว่าจะทำให้ผู้หญิงพวกนั้นสงบลงไม่ได้ แล้วออกมาด้วยสภาพแบบนี้......."
พันตรีมิวเลอร์ "..................................... ......ชั้นว่าร้อยเอกไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอก............"
ร้อยเอกยูเลีย "เปล่าค่ะ ไม่ได้หมายความเช่นนั้น...... แต่เป็นเพราะตัวฉันไม่มีประโยชน์ในฐานะทหารองครักษ์เลยจริง ๆ ต่างหากค่ะ ......ตอนที่เหตุการณ์ปฏิวัติเกิดขึ้นก็เป็นเช่นนี้ เพราะฉันไร้ความสามารถ องค์หญิงถึงได้ถูกศัตรูจับตัวไป ......ตอนที่นครหลวงถูก [องค์กร] บุกเข้าโจมตีก็เช่นกัน ทั้ง ๆ ที่มีภัยมาถึงตัวองค์หญิงแล้ว แม้แต่จะไปอยู่ตรงที่นั้น ฉันก็ยังทำไม่ได้เลย"

- ยูเลียหยุดครุ่นคิด ก่อนที่จะพูดต่อด้วยสีหน้าเศร้าใจ

ร้อยเอกยูเลีย "ฉันที่น่าจะต้องอยู่เคียงข้างองค์หญิงยิ่งกว่าผู้ใด กลับได้รับการติดต่อให้ทราบเรื่องในภายหลัง...... ฉัน............ คนอย่างฉันนี่มัน......!"

- มิวเลอร์ที่นั่งเงียบฟังยูเลียด่าทอตัวเองมาตลอด ก็ให้กำลังใจเธอว่า

พันตรีมิวเลอร์ ".........เอาเถอะ ไม่จำเป็นต้องคิดมาก ไหน ๆ องค์หญิงคลอเดียก็ทรงปลอดภัยดีแล้ว มนุษย์ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน ก็ไม่ได้เก่งกาจไปซะทุกเรื่องหรอกนะ......"
ร้อยเอกยูเลีย "..................เรื่องนั้น ฉันก็หวังว่าจะเข้าใจอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ดูเหมือนว่าคนอย่างฉัน จะไปโชว์หราอยู่บนหน้าปกพวกนิตยสาร แล้วไปสร้างความวุ่นวายให้กับวงสังคม ได้รับการตีค่าให้เป็นผู้มีความชอบในการหยุดยั้ง [เหตุการณ์ประหลาด] ทั้งยังมีข่าวออกมาว่าจะได้เลื่อนขั้นด้วย ฉันที่ไร้ค่าเช่นนี้............"

- ยูเลียหยุดพูด แล้วครุ่นคิดกับตัวเอง

ร้อยเอกยูเลีย ".........มันก็ดีอยู่หรอก เพราะฉันก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจเมื่อมีคนมายกยอ แล้วการเลื่อนขั้นก็คงจะเป็นเรื่องน่ายินดีด้วยกระมัง แต่หากเป็นเช่นนั้น ภาระหน้าที่ก็จะตามมามากขึ้นยิ่งกว่าตอนนี้ ......แล้วฉัน ก็จะยิ่งห่างออกจากองค์หญิงมากขึ้นเรื่อย ๆ ............"
พันตรีมิวเลอร์ "......................................."

ร้อยเอกยูเลีย "............น่าอิจฉาพันตรี...... ที่ได้ไปคุ้มครองพระโอรสโอลิเวิร์ตด้วยตัวคุณเอง แม้ตามปกติจะไม่ให้เห็นตัว แต่เมื่อถึงคราวคับขันก็ไปอยู่เคียงข้างได้ทุกครั้ง และไม่เพียงแค่คุ้มครอง แต่ยังคอยเป็นกำลังให้ด้วยวิธีการอันหลากหลาย ......เมื่อเทียบกับฉันแล้ว ในยามที่องค์หญิงรู้สึกเป็นทุกข์ แม้แต่จะส่งเสียงไปหาก็ยังทำไม่ได้เลย ทั้ง ๆ ที่องค์หญิงรู้สึกเจ็บปวดและเป็นทุกข์ ที่ต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งอย่างการสืบทอดราชบัลลังก์อยู่แท้ ๆ ......"

- "......ร้อยเอก สำหรับเรื่องนั้นคนอย่างชั้นพูดออกไป อาจจะรู้สึกว่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง แต่ว่า......" มิวเลอร์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

พันตรีมิวเลอร์ "............เรื่องนั้น คือความโชคดีไม่ใช่หรือ?"
ร้อยเอกยูเลีย "! เอ๊ะ............!? ......พันตรี หมายความว่าอย่างไร...............?"
พันตรีมิวเลอร์ "............เปล่า แต่ถ้ารู้สึกไม่ดีก็ต้องขอโทษด้วย...... เพียงแต่อยากจะบอกว่า มันก็เหมือนกับหน้าที่ปกป้องคุ้มครองเจ้าบ้ายอนั่น ที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิดน่ะ ถึงขนาดเคยนึกอิจฉาในความจงรักภักดีของร้อยเอกนิด ๆ ด้วย"
ร้อยเอกยูเลีย "หน้าที่ปกป้องคุ้มครองพระโอรสโอลิเวิร์ต...... อ้อ ถ้าจำไม่ผิดตระกูลแวนเดอร์ของพันตรีมิวเลอร์ก็คือ......"
พันตรีมิวเลอร์ "......คือตระกูลทหารที่คอยปกป้องราชวงศ์จักรพรรดิ แย่จริง ๆ มาเกิดในตระกูลแบบนั้นได้เนี่ย ถือว่าเป็นชายที่อับโชคเสียจริงนะ"
ร้อยเอกยูเลีย "ฮะฮะ............ เป็นงานใหญ่จริง ๆ ด้วยนะคะ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอีกฝ่ายคือพระโอรสโอลิเวิร์ตคนนั้นล่ะก็......"
พันตรีมิวเลอร์ "ถูกต้อง ตรงตามคาดเลยล่ะ"

- พอยูเลียพูดถึงโอลิเวียร์ มิวเลอร์ก็ถึงกับเดือดปุด ๆ ก่อนที่จะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

พันตรีมิวเลอร์ "......ร้อยเอก การที่ได้รับใช้คนสำคัญของตัวเอง แล้วสามารถทุ่มเทให้กับมันได้นั้น คือความโชคดีไม่ใช่หรือ? ถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นความคิดเห็นเอาแต่ได้ของชั้น ที่มีเจ้านายที่ชอบสร้างปัญหาก็เถอะนะ"
ร้อยเอกยูเลีย "......ไม่หรอกค่ะ ไม่แน่ว่า.................. การที่มานั่งทุกข์ใจอยู่แบบนี้ อาจจะเป็นสิ่งที่หาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้วกระมัง ถึงแม้จะไม่รู้ว่า ฉันที่ไม่สามารถปกป้องคุ้มครององค์หญิงได้ จะคู่ควรเรียกว่าเป็นทหารแห่งหน่วยองครักษ์ได้จริงหรือไม่ก็ตาม......"
พันตรีมิวเลอร์ "............ร้อยเอก ชั้นจะบอกร้อยเอกถึงวิธีดี ๆ ที่จะทำให้จิตใจสดชื่นสักอย่างเอามั้ย"

- มิวเลอร์ลุกขึ้นเดินออกไป ยูเลียยืนขึ้นตามแบบงง ๆ

ร้อยเอกยูเลีย "จิตใจสดชื่น...... หรือคะ?"
พันตรีมิวเลอร์ "ใช่ แต่มีเงื่อนไขว่า...... เรื่องนี้ชั้นขอให้เป็นไปอย่างไม่เป็นทางการนะ"

แกรนอารีน่า 『グランアリーナ』

- "......ตัดสินแพ้ชนะในครั้งเดียว เพียงแต่จะจำกัดอาร์ทหรืออุปกรณ์ที่จะใช้" พันตรีมิวเลอร์กล่าวต่อร้อยเอกยูเลีย (ที่ไปเปลี่ยนชุดมาแล้ว) ที่ยืนประจัญหน้ากับเขาอยู่กลางสนามประลองยุทธ์

ร้อยเอกยูเลีย "......อย่างนี้นี่เอง ดูท่าว่าสิ่งนี้ จะทำให้จิตใจสดชื่นขึ้นได้เป็นอย่างดีจริง ๆ นะคะ ถึงแม้จะไม่รู้สึกว่าจะสามารถเอาชนะอีกฝ่าย ซึ่งเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งตระกูลแวนเดอร์ ที่มีชื่อเสียงในเอเรโบเนียได้ก็ตาม......"
พันตรีมิวเลอร์ "หึหึ ไม่ต้องเกรงใจ"

- มิวเลอร์และยูเลียต่างเตรียมพร้อม ชักดาบคู่กายขึ้นมา

พันตรีมิวเลอร์ "ถ้าอย่างนั้นร้อยเอก...... จะบุกเต็มที่แล้วนะ!"

- มิวเลอร์ - - 『ミュラー』 -

- เมื่อเริ่มการต่อสู้ มิวเลอร์จะใช้ S-craft "ฮะจะเคนโช (กำจัดมารร้าย เปิดเผยร่างจริง)" ของเขาทันทีค่ะ (ถ้าโชคดีมาก ๆ เมื่อเริ่มการต่อสู้หากเราได้เทิร์นก่อนมิวเลอร์แล้วล่ะก็ ให้ยูเลียใช้ Craft "มิราจเบิร์ก" เพื่อป้องกันทุกรูปแบบ 1 ครั้ง ก็จะรอดจาก S-craft ของมิวเลอร์ ในการโจมตีครั้งแรกได้ค่ะ) ▼โดยแพทเทิร์นเพื่อมุ่งสู่ชัยชนะ ก็ดังนี้เลยนะคะ - โจมตีธรรมดา => S-craft (เก็บแค่ 100 หน่วยก็พอค่ะ) => หากเลือดเหลือประมาณ 3,500 - 4,000 หน่วย (สังเกตสีหน้ายูเลีย) ให้ใช้อาร์ท "เทียร์รอล" เพิ่มเลือด เท่านี้ก็ชนะได้แบบฉิวเฉียดจริง ๆ ค่ะ

☆ไม่ว่าจะชนะการต่อสู้ในครั้งนี้ได้หรือไม่ก็ตาม ก็ไม่มีผลต่อไอเทมหรือมิร่าที่จะได้รับหลังจบ Episode
จะมีผลก็แต่คำพูดหลังจบการต่อสู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นค่ะ☆

- ในกรณีที่ชนะ มิวเลอร์จะเอ่ยชมด้วยความประหลาดใจมาก ที่ยูเลียสามารถเอาชนะเขาได้ค่ะ
(ในกรณีที่แพ้ มิวเลอร์จะถามยูเลียว่า "......แพ้ แล้วมีอะไรสูญเสียไปงั้นหรือ?" ซึ่งก็คล้าย ๆ กับบทพูดกรณีที่เอาชนะได้ค่ะ ส่วนบทสนทนาต่อไปนี้ เป็นกรณีที่เอาชนะมิวเลอร์ได้นะคะ)

- "ร้อยเอก............" มิวเลอร์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ ยูเลีย

พันตรีมิวเลอร์ "......คุณบอกว่าไม่สามารถปกป้องผู้ที่สมควรปกป้องได้ ......แล้วมีอะไรสูญเสียไปงั้นหรือ?"
ร้อยเอกยูเลีย "? ......พันตรี..................?"

พันตรีมิวเลอร์ "......การวัดคุณค่าของคนเรา ด้วยการที่ได้จินตนาการถึงยามที่สูญเสียมันไป เป็นวิธีที่รวดเร็วง่ายดายที่สุด ไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎี แต่รูปร่างอันแท้จริงก็จะมองเห็นขึ้นมาได้ ......ตอนนี้ ลองจินตนาการถึงโลกที่ไม่มีตัวเองอยู่ดูสิ และถ้าหากทำยังไง ๆ ก็ยังมีเรื่องไม่สบายใจหลงเหลืออยู่อีกล่ะก็...... ร้อยเอก ต้องตัดสินเรื่องนั้นด้วยตัวคุณเองแล้วล่ะ"
ร้อยเอกยูเลีย "............เรื่องไม่สบายใจ......"

- ยูเลียทวนคำด้วยสีหน้ากังวลใจ จากนั้นจึงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหลับตาลงจินตนาการตามที่มิวเลอร์บอก

ร้อยเอกยูเลีย "(องค์หญิง.................. ............นึกแล้วเชียวว่าหม่อมฉัน......) พันตรี.................. .........ขอบคุณจริง ๆ เพราะคุณช่วยเหลือ ทำให้ความสับสนในใจหายไปได้แล้วค่ะ การสั่งสอนนี้ จะขอระลึกเอาไว้ในใจเสมอค่ะ"
พันตรีมิวเลอร์ "หึหึ ก็แค่จำเขามาพูดอีกที เพราะเวลาที่เหนื่อยหน่ายกับเจ้าหมอนั่น ชั้นก็เคยไปประดาบกับท่านลุง ขับไล่ความเศร้าหมองอยู่บ่อย ๆ"

- "......ได้เวลาที่ชั้นจะกลับประเทศได้แล้วมั้ง เพราะถึงยังไงก็เป็นห่วงเจ้าบ้ายอนั่นอยู่ดีน่ะ" มิวเลอร์หันอีกไปฝั่ง พร้อมกับกล่าวยิ้ม ๆ

ร้อยเอกยูเลีย "หึหึ............ เช่นนั้นหรือคะ รบกวนฝากความคิดถึงถึงพระโอรสด้วยนะคะ"
พันตรีมิวเลอร์ "......ทราบแล้ว ขอให้องค์หญิงคลอเดียทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรงเช่นกัน"

 

---

 

"------องค์หญิงคลอเดีย หม่อมฉันตัดสินใจเรื่องนึงได้แล้ว
หม่อมฉัน จะสนับสนุนท่านที่จะขึ้นเป็นราชินีเรื่อยไป
เป็นหน้าที่สำคัญที่ได้รับมาจากฝ่าบาท
......ถึงแม้เมื่อได้เลื่อนขั้นไปแล้ว
จะทำให้โอกาสที่จะได้พบท่านลดลงก็ตาม......
แต่หม่อมฉันอยากจะเป็นกำลังให้ท่าน
ขอได้ทรงอภัยให้กับความมุ่งมั่นที่เห็นแก่ตัวนี้ด้วยเถอะนะเพคะ"

 

---

 

สวนลอยฟ้า 『空中庭園』

- "รู้สึกกระดากใจ ที่ต้องเข้าไปรบกวนฝ่าบาทในระหว่างทรงงานอยู่หรอก แต่ว่า......" ร้อยเอกยูเลียหยุดยืนอยู่หน้าตำหนักราชินี ดูเหมือนว่าเธอต้องการจะเข้าเฝ้าองค์ราชินีเพื่อต้องการทูลอะไรบางอย่าง

- "อ้าว คุณยูเลีย......?" เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ณ เบื้องหน้าของยูเลีย "องค์หญิงคลอเดีย" 『クローディア姫』 กำลังเดินออกมาจากตำหนักราชินี ข้าง ๆ นั้น "ซิก" 『ジーク』 ฮะยะบุสะสีขาวคู่ใจ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งลีเบร์ล ก็กำลังเกาะราวบันไดส่งเสียงทักทายยูเลียเช่นเดียวกัน

ร้อยเอกยูเลีย "............อะ องค์หญิง!? แล้วก็ซิกด้วย............ ทะ ทำไมถึงได้......"

- องค์หญิงคลอเดียเดินเข้าไปใกล้ ๆ ยูเลีย

องค์หญิงคลอเดีย "......อ๊ะ หมายถึงการดูงานที่ราชคฤหาสน์เอลเบหรือคะ? หึหึ พอดีว่าวันนี้ชาวเมืองที่ไปมีน้อย ก็เลยได้กลับมาเร็วขึ้นน่ะค่ะ"
ร้อยเอกยูเลีย "เช่นนั้นเองหรือเพคะ........."
องค์หญิงคลอเดีย "เอ คุณยูเลียต่างหาก ได้ยินมาว่าวันนี้หยุดนี่คะ.........?"
ร้อยเอกยูเลีย "ชะ ใช่เพคะ............ หึหึ ก็ได้เพลิดเพลินไปกับวันหยุดอันแสนสนุกที่ไม่ค่อยจะมีมานาน แล้วเพราะโชคดีได้ไปเจอเพื่อน ที่ไม่ค่อยได้เจอกันโดยบังเอิญ...... ก็เลยสนุกจนลืมเวลาไปเลยเพคะ ต้องขอบพระทัยฝ่าบาทที่ได้พระราชทานวันหยุดมาให้"
องค์หญิงคลอเดีย "อย่างนั้นเองหรือคะ......"

- ยูเลียเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างมีความสุข องค์หญิงคลอเดียได้ฟังก็รู้สึกยินดีไปด้วย

องค์หญิงคลอเดีย "......เอ่อ คุณยูเลียคะ ขอบคุณที่คอยสนับสนุนมาตลอดนะคะ"
ร้อยเอกยูเลีย "! เอ๊ะ............!?"
องค์หญิงคลอเดีย "ไม่ทันนึกถึงมาก่อนจนถึงตอนนี้ ว่ายังไม่ได้กล่าวขอบคุณเลย...... คิด ๆ ดูแล้ว คนที่สอนเรื่องราวต่าง ๆ ให้ดิฉันซึ่งไม่มีพ่อแม่นั้น ก็คือคุณยูเลียสินะคะ ไม่ว่าจะเป็นวิชาป้องกันตัวเองหรือการเตรียมตัวเตรียมใจอย่างตรงไปตรงมา...... ในขณะที่ไม่ทันนึกถึง ก็ได้รับการสั่งสอนเรื่องต่าง ๆ มากมาย ......ดิฉันคงจะ เติบโตขึ้นมาด้วยการมองแผ่นหลังของคุณยูเลียกระมังคะ........."

- จู่ ๆ องค์หญิงคลอเดีย ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรได้บางอย่าง พลางพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

องค์หญิงคลอเดีย "จริงด้วย เสด็จย่าเองก็ทรงพระสรวลออกมาด้วยล่ะค่ะ ทรงตรัสถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ............ อย่างเรื่องวิธีการเดิน หรือไปจนถึงการแสดงความรู้สึก ว่าดิฉันเหมือนคุณยูเลียอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ......"
ร้อยเอกยูเลีย "......................................."

- ยูเลียได้ยินก็ยืนอึ้งไปครู่นึง ราวกับฉุกใจคิดอะไรได้บางอย่าง

องค์หญิงคลอเดีย "......คุณยูเลีย? มีอะไรเหรอคะ?"
ร้อยเอกยูเลีย "เปล่าเพคะ.................. (ฉัน........................ อยู่เคียงข้างองค์หญิงมาตลอด มีตัวตนของฉัน อยู่เคียงข้างองค์หญิง ทั้ง ๆ ที่เป็นเช่นนั้น พอมองไม่เห็นองค์หญิงทีไร ก็ดันไปตกอยู่กับความกังวลใจซะได้............ จริง ๆ เลยนะ คนอย่างฉันเนี่ยมัน......)"
องค์หญิงคลอเดีย "................................???"

- ยูเลียค่อย ๆ เดินเข้าไปหาองค์หญิงคลอเดีย ที่มีสีหน้ากังวลใจกับท่าทางของยูเลีย

ร้อยเอกยูเลีย "..................คลอเซ่ ตั้งแต่นี้ต่อไปดิฉัน ไม่อาจอดทนรออยู่เบื้องหลังของท่านได้อีกแล้ว แต่จะขอปกป้องท่าน สนับสนุนท่านด้วยมือคู่นี้ ทั้งในฐานะข้ารับใช้ ทั้งในฐานะเพื่อน ......รวมทั้งในฐานะพี่สาวด้วยค่ะ ......เพราะฉะนั้น กรุณาอย่าทำอะไรเกินควร และเมื่อถึงคราวจำเป็น ต้องส่งเสียงเรียกหาดิฉันนะคะ"

องค์หญิงคลอเดีย "คุณยูเลีย........................ ......หึหึ แน่นอนค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดเอาแต่ใจ แล้วเผลอไปอ้อนอีกหรือเปลานะคะ...... คุณยูเลีย จากนี้ไปก็ขอรบกวนด้วยนะคะ"
ร้อยเอกยูเลีย "..................ค่ะ"

 

---

 

- ท่ามกลางบรรยากาศที่สดใส ยูเลียตระเตรียมน้ำชา ส่วนองค์หญิงคลอเดียได้นำแอปเปิ้ลพายที่เธออบกับมือวางลงบนโต๊ะ โดยมีซิกคอยเฝ้าดูอยู่ใกล้ ๆ เหมือนเช่นเคย

------ยามบ่ายของวันนี้
ทั้ง 2 คนค่อย ๆ ร่วมจิบน้ำชาด้วยกัน
ในวันหยุดที่ไม่ค่อยมีมานาน.........
กลิ่นกรุ่นของชาฝรั่งในวันนี้
คงจะไม่มีวันจางหายไปจากใจของยูเลียได้เลย

 

Episode [วันพักผ่อนของท่านยูเลีย] ~Fin~

 

☆ได้รับ "ชีพจรจรัส" และ "3000 มิร่า" ค่ะ☆

 

7月24日発売
『空の軌跡 the 3rd』 公式サイトオープン！

ข่าวดี สำหรับแฟน ๆ Sora no kiseki Series บน PSP วันนี้ทางไซต์หลักได้เปิดตัว
Sora no kiseki the3rd PSP ~ Official Site
เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ

Main Image from: Sora no kiseki the3rd PSP~ Official Site

ซึ่งตัวเกมจะวางจำหน่ายในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ช่วงปลาย ๆ ของปีนี้นี่เองค่ะ

โดยเนื้อหาต่าง ๆ นั้น ไม่มีการตัดทอนไปจากเวอร์ชั่น PC แต่อย่างใด
แต่คาดว่าน่าจะมีอะไรใหม่ ๆ ให้เล่น มากกว่าเวอร์ชั่น PC เหมือนภาค SC
ที่แน่ ๆ คงจะมีส่วนของ Monster Collection เพิ่มขึ้นมา เหมือนภาคก่อน ๆ ที่พอร์ตไปลง PSP ค่ะ

แนะนำ!! ให้แวะเข้าไป Official Site ทุก ๆ วันศุกร์ นะคะ เพราะทางไซต์หลักจะเปิดให้
Download Weekly Wallpapers & PSP Custom Theme
ซึ่งจะคอยหมุนเวียนเปลี่ยนให้โหลดทุก ๆ สัปดาห์ค่ะ
(ขอบอกว่า สวยงามน่าสะสมเช่นเคย ถ้าใครพลาดไปน่าเสียดายแย่เลยค่ะ)

วันนี้ขอเท่านี้ก่อนก็แล้วกันนะคะ ถ้ามีข่าวคืบหน้ายังไง
จะพยายามหาเวลามาลงเพิ่มให้เพื่อน ๆ ได้รับทราบแน่นอนค่ะ

 

---

 

Related Link:
◆ Nihon Falcom ~ Official Site
◆ Hot Infomation Page
◆ Sora no Kiseki Series ~ Portal Site
◆ The Legends of Heroes VI : Sora no kiseki the3rd ~ PC Version

 

---

 

Related Entries:
◆ 空の軌跡the3rd : Summary page

 

เพลงที่นำมาฝากคราวนี้ คิดว่าเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนคงจะรู้จักกันอยู่แล้ว
เราฟังแล้วรู้สึกว่าเป็นเพลงที่ไพเราะ และก็มีบรรยากาศเย็น ๆ ด้วย
สำหรับคนที่ยังไม่เคยฟัง ลองฟังดูนะคะ เพราะจริง ๆ ค่ะ

ป.ล. เห็นเขาว่า มีเพลงนี้ในเวอร์ชั่นต้นตำรับภาษาจีนด้วย
แต่ด้วยความด้อยปัญญาของเจ้าของบล็อก จึงหามาได้แค่เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษค่ะ 555

Lost in paradise
"หลงอยู่ในวิมาน"

Vocal: Joanna Wang (王若琳)

I know that it might sound strange
ฉันรู้ ว่ามันออกจะฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อ
But you made my seasons start to change
แต่เธอ เป็นคนทำให้ช่วงเวลาของฉันเริ่มเปลี่ยนไป
It happened so suddenly
มันช่าง เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
Like heaven has waited up for me
ราวกับสรวงสวรรค์ ได้รอคอยฉันมาตลอดก็ไม่ปาน

I've just been looking so long
ก่อนนี้ ฉันเอาแต่คบกับคนที่ไม่ใช่
Kept meeting my Mr.wrong
ไม่ใช่ทั้งรูปร่างหน้าตาหรือฐานะ
In every model and every size
มาเป็นเวลาเนิ่นนาน
Now my fantasy is staring at your eyes
แต่ตอนนี้ฉัน จับจ้องไปยังดวงตาของเธอ และจินตนการไปไกลแสนไกล

★
Sometimes you think I'm beautiful
บางครั้ง เธอก็คิดว่าฉันสวย
But I don't know
ถึงจะไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า
I'll keep it to myself
แต่ฉันก็จะเก็บมันไว้ในใจ
You say it. It feels wonderful
แค่เธอพูดขึ้นว่า รู้สึกดีจริง ๆ
My smile can show
รอยยิ้มของฉัน ก็แสดงให้เห็นว่า
I'm lost in paradise
ฉันหลงอยู่ในวิมานซะแล้ว

The letters you wrote to me
จดหมายที่เธอเขียนถึงฉัน
Showed me the signs I've never seen
แสดงสัญญาณบางอย่าง ที่ฉันไม่เคยเห็น
I thought every man I'd want
ฉันเคยคิดนะว่า ผู้ชายที่ฉันเคยชอบ
Falls out of a dating magazine
ต่างก็หลุดออกมาจากนิตยสารหลีสาวกันทั้งนั้น

But now I know that with you
แต่ ณ เวลานี้ เมื่อได้มาอยู่กับเธอ
That was so far from the truth
ฉันก็ได้รู้ว่า ทุก ๆ หน้า ทุก ๆ บรรทัด
On every page and every line
ช่างแตกต่างจากความเป็นจริง
Now you're my everything
ตอนนี้ เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน
I guess you know how to read my mind
แล้วฉันก็เดาว่า เธอคงจะรู้ว่าทำอย่างไรถึงจะรู้ใจฉันได้

Repeat: ★

I know
ฉันรู้
I guess that it shows
และเดาว่ามันจะแสดงให้เห็น
The message that flows to me
ข้อความต่าง ๆ ที่ได้พรั่งพรูออกมา
Make it more worth than make believe
สร้างคุณค่า มากกว่าที่จะสร้างความเชื่อมั่น

Repeat: ★, ★

 

---

 

Thank you for the music from: vodka0906 of ijigg
Thank you for original lyrics from: www.mtyyw.com/feizhuliuyinyue/
Thanks to my dear friend who sent me this song in MP3.
And to inform as an infomation that all of Thai Lyrics was translated by myself.
Since my English is not well. If any mistake you found, please feel free to advise me.